بهمن, ۱۴۰۴
نشریهی 28.1: المان های معماری | پله
همواره روشهای متعددی برای طراحی معماری وجود دارد و انتخاب روش طراحی میتواند متاثر از مولفههای مختلف مانند تجارب شخصی طراح، زمینهی اجتماعی و فرهنگی، امکانات تکنولوژیک و شرایط اقتصادی باشد. این روشها ابزاری برای حل مسائل طراحی هستند و میتوانند استراتژیهای مسیر طراحی را تعیین کنند. در این دوره از استودیو توییک، طراحی از جزء به کل- از المان به کلیت معماری- به عنوان روشی برای خلق معماری استفاده شد. در این روش، تمرین باز نگریستن به المانهایی که هر روزه با آنها در ارتباط هستیم، از اهمیت ویژهای برخوردار بود.
مطالعه روی المان پله با تدقیق تعریف آن شروع شد، سپس با مشاهدهی کارکرد، فرم و نحوهی استفاده از پله، پیشفرضهای آن جمعآوری شدند. در ادامه این مفروضات در سه دستهبندی شامل ویژگیها، محدودیتها و پتانسیلها قرار گرفتند.
در قدم بعدی مطالعه روی پروژههای مرتبط با پله آغاز شد، در این بین تنها پروژههای معماری نبودند که مورد بررسی قرار گرفتند؛ بلکه اینستالیشنهای فضامند، نقاشیها، فیلمها، انیمیشنها و حتی داستانهایی که به نحوی با المان پله در ارتباط بودند واکاوی شدند. پس از آن، نمونههای تکرار شونده انتخاب و دستهبندی شدند.
در نهایت تلاش شد تا با پرسش سوال «چه میشد اگر؟» به بررسی ایدههای ناممکن یا غیر قابل اجرا پرداخته شود. «چه میشد اگرها» فرصتی برای تامل آزادانه در ایدههای اجرا نشدنی و دور از ذهن ایجاد میکردند و به دنبال یافتن راهحلهای خلاقانه برای امکانپذیر کردن آنها بودند. انتزاعی فکر کردن به ایدههای معماری، بدون ترس از ممکن بودن یا نبودن آنها، به طراح این آزادی را میداد تا نوآورانه عمل کند.
این پروهش در هر قدم با رویکردی واگرا-همگرا پیش رفته است. هر بخش در ابتدا با مطالعهی واگرا آغاز میشد. موضوعات بهطور گسترده و بدون هیچ محدودیتی مورد تحلیل و بررسی قرار میگرفتند، اطلاعات جمعآوری میشدند و دیاگرامهای تحلیلی برای هر قسمت ترسیم میشد. بعد از جمعآوری دادهها، با نگاهی همگرا، موضوعاتی که از اهمیت بیشتری برخوردار بودند؛ انتخاب و دستهبندی و باقی اطلاعات کنار گذاشته میشدند.
در نهایت قرار گرفتن در مسیر این پژوهش، هم به شناخت و تحلیل المانهای معماری کمک کرد، هم به بازنگری در ویژگیهای بدیهی آنها منجر شد.
:مطالعه رایگان این نشریه
<
